ابعاد تحلیلی
شاخصهای سیاسی
این هفت شاخص، ابعاد تحلیلیای هستند که سیاستنمای ایرانی برای ترسیم جهتگیری سیاسی به کار میگیرد. هر شاخص یک محور مستقل از اندیشه سیاسی را توضیح میدهد و در مقیاس ۰ تا ۱۰ تفسیر میشود.
کثرتگرایی سیاسی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از رقابت سیاسی واقعی، حضور قانونی اپوزیسیون، امکان انتقال قدرت و پاسخگویی نهادهای حاکم به نهادهای نمایندگی.
سکولاریسم
مقیاس 0-10سنجش حمایت از جدایی نهادهای دینی از دولت و قانونگذاری عمومی و برابری حقوقی شهروندان مستقل از باور دینی.
لیبرالیسم فرهنگی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از آزادی در سبک زندگی، بیان فرهنگی، مدارا با تفاوتهای اجتماعی و محدود بودن مداخله دولت در حوزه خصوصی.
بازتوزیع اقتصادی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از کاهش نابرابری از طریق مالیات، رفاه عمومی، خدمات همگانی و مداخله دولت برای توزیع عادلانهتر منابع.
آزادسازی اقتصادی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از رقابت بازار، مالکیت خصوصی، خصوصیسازی، کاهش مقررات و محدود بودن نقش دولت در مدیریت مستقیم اقتصاد.
تعاملگرایی بینالمللی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از دیپلماسی، تنشزدایی، همکاری با نهادهای بینالمللی و گسترش پیوندهای اقتصادی و سیاسی با جهان.
تمرکززدایی
مقیاس 0-10سنجش حمایت از واگذاری بخشی از قدرت و بودجه به استانها، شهرها و نهادهای محلی به جای تمرکز تصمیمگیری در مرکز.
شاخصها چه نقشی دارند؟
شاخصها برچسب هویتی یا داوری ارزشی نیستند. آنها محورهای مفهومیای هستند که سوالات آزمون بر اساسشان طراحی میشوند و نتایج نیز با همانها تفسیر میشود. مجموعه عمومی فعلی یک چارچوب پایلوت است که ساختار آزمون را روشن میکند و در عین حال برای بازنگری و اعتبارسنجی بعدی باز میماند.
اگر میخواهید ببینید نمایهٔ شما روی این هفت شاخص چگونه شکل میگیرد، آزمون را آغاز کنید یا ابتدا روششناسی را بخوانید.