ابعاد تحلیلی

شاخص‌های سیاسی

این هفت شاخص، ابعاد تحلیلی‌ای هستند که سیاست‌نمای ایرانی برای ترسیم جهت‌گیری سیاسی به کار می‌گیرد. هر شاخص یک محور مستقل از اندیشه سیاسی را توضیح می‌دهد و در مقیاس ۰ تا ۱۰ تفسیر می‌شود.

کثرت‌گرایی سیاسی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از رقابت سیاسی واقعی، حضور قانونی اپوزیسیون، امکان انتقال قدرت و پاسخ‌گویی نهادهای حاکم به نهادهای نمایندگی.

سکولاریسم

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از جدایی نهادهای دینی از دولت و قانون‌گذاری عمومی و برابری حقوقی شهروندان مستقل از باور دینی.

لیبرالیسم فرهنگی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از آزادی در سبک زندگی، بیان فرهنگی، مدارا با تفاوت‌های اجتماعی و محدود بودن مداخله دولت در حوزه خصوصی.

بازتوزیع اقتصادی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از کاهش نابرابری از طریق مالیات، رفاه عمومی، خدمات همگانی و مداخله دولت برای توزیع عادلانه‌تر منابع.

آزادسازی اقتصادی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از رقابت بازار، مالکیت خصوصی، خصوصی‌سازی، کاهش مقررات و محدود بودن نقش دولت در مدیریت مستقیم اقتصاد.

تعامل‌گرایی بین‌المللی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از دیپلماسی، تنش‌زدایی، همکاری با نهادهای بین‌المللی و گسترش پیوندهای اقتصادی و سیاسی با جهان.

تمرکززدایی

مقیاس 0-10

سنجش حمایت از واگذاری بخشی از قدرت و بودجه به استان‌ها، شهرها و نهادهای محلی به جای تمرکز تصمیم‌گیری در مرکز.

شاخص‌ها چه نقشی دارند؟

شاخص‌ها برچسب هویتی یا داوری ارزشی نیستند. آن‌ها محورهای مفهومی‌ای هستند که سوالات آزمون بر اساسشان طراحی می‌شوند و نتایج نیز با همان‌ها تفسیر می‌شود. مجموعه عمومی فعلی یک چارچوب پایلوت است که ساختار آزمون را روشن می‌کند و در عین حال برای بازنگری و اعتبارسنجی بعدی باز می‌ماند.

اگر می‌خواهید ببینید نمایهٔ شما روی این هفت شاخص چگونه شکل می‌گیرد، آزمون را آغاز کنید یا ابتدا روش‌شناسی را بخوانید.