ابعاد تحلیلی
شاخص‌های سیاسی
این هفت شاخص، ابعاد تحلیلی‌ای هستند که سیاست‌نمای ایرانی برای ترسیم جهت‌گیری سیاسی به کار می‌گیرد. هر شاخص یک محور امتیازدهی‌شدهٔ متمایز از اندیشه سیاسی را توضیح می‌دهد و در مقیاس ۰ تا ۱۰ تفسیر می‌شود.
کثرت‌گرایی سیاسی
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: رقابت سیاسی قانونی و امکان انتقال قدرت
پوشش فرعی: فعالیت علنی اپوزیسیون مسالمت‌آمیز، رقابت انتخاباتی مؤثر، نظارت نهادهای نمایندگی بر دولت، و پاسخ‌گویی نهادهای تصمیم‌گیر به نهادهای منتخب.
سکولاریسم
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: جدایی نهاد دین از قانون‌گذاری و سیاست‌گذاری عمومی
پوشش فرعی: برابری مدنی شهروندان مستقل از باور دینی.
لیبرالیسم فرهنگی
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: آزادی سبک زندگی و حریم خصوصی در برابر مداخله دولت
پوشش فرعی: آزادی پوشش، بیان فرهنگی مسالمت‌آمیز، ابراز تفاوت‌های سبک زندگی در فضای عمومی، و برخورد قانونی با روابط رضایتمندانهٔ بزرگسالان.
بازتوزیع اقتصادی
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: کاهش نابرابری از طریق مالیات و حمایت اجتماعی
پوشش فرعی: خدمات همگانی مانند آموزش و درمان پایه.
آزادسازی بازار
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: ترجیح مالکیت خصوصی و رقابت بازار در بخش‌های رقابتی
پوشش فرعی: کاهش مالکیت مستقیم دولت، قیمت‌گذاری مبتنی بر بازار، مجوزدهی هدفمند، و موانع کمتر ورود به بازار.
تعامل‌گرایی بین‌المللی
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: ترجیح دیپلماسی و همکاری نهادی بر انزوا
پوشش فرعی: گسترش پیوندهای اقتصادی، همکاری با سازمان‌های بین‌المللی، پذیرش تعهدات الزام‌آور، و مدیریت مذاکره‌محور تنش‌های منطقه‌ای.
تمرکززدایی
مقیاس 0-10تمرکز اصلی: واگذاری اختیار اداری و سیاسی به سطوح محلی
پوشش فرعی: اختیار بودجه‌ای و خدماتی محلی، سازگار کردن برنامه‌ها با شرایط منطقه‌ای، کاهش تمرکز تصمیم‌گیری در پایتخت، و تضمین قانونی تقسیم اختیار میان مرکز و استان‌ها.
شاخص‌ها چه نقشی دارند؟
شاخص‌ها برچسب هویتی یا داوری ارزشی نیستند. آن‌ها محورهای مفهومی‌ای هستند که سوالات آزمون بر اساسشان طراحی می‌شوند و نتایج نیز با همان‌ها تفسیر می‌شود. مجموعه عمومی فعلی یک چارچوب پایلوت است که ساختار آزمون را روشن می‌کند و در عین حال برای بازنگری و اعتبارسنجی بعدی باز می‌ماند.
اگر می‌خواهید ببینید نمایهٔ شما روی این هفت شاخص چگونه شکل می‌گیرد، آزمون را آغاز کنید یا ابتدا روش‌شناسی را بخوانید.